رئیس انجمن فناوری اطلاعات اتاق بازرگانی تهران، گفت:«این تصور که شبکه ملی اطلاعات ظرفیت گسترده و توانایی پذیرش ۹۰ میلیون کاربر ایرانی را در شرایط بحران دارد، با واقعیت‌های فاصله دارد.»

یک گوشی اندروید کند، آزاردهنده است، اما با صرف ۱۰ دقیقه زمان و بدون حتی یک ریال هزینه، می‌توانید یک گوشی سریع‌تر داشته باشید.

وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات با تأکید بر ضرورت تبیین آثار اقتصادی، اجتماعی و انسانی محدودیت‌های اینترنت، اینترنت را از نیازهای اساسی زندگی مردم دانست و بر استفاده حداکثری از ظرفیت زیست‌بوم اقتصاد دیجیتال، هم‌افزایی میان بخش خصوصی و حاکمیت و تقویت گفتمان‌سازی در این حوزه تأکید کرد.

معاون سیاستگذاری و برنامه‌ریزی توسعه فاوا و اقتصاد دیجیتال وزارت ارتباطات، گفت: در ساختار سلسله‌مراتبی سازمان‌ها، هرچه سطح دسترسی به اطلاعات حساس‌تر و بالاتر باشد، برای پیشگیری از تهاجم سایبری و سوءاستفاده، باید دسترسی به اینترنت محدودتر شود؛ این در حالی است که دسترسی مردم عادی برای گذران زندگی و توسعه کسب‌وکار باید به‌طور کامل برقرار باشد.

برخلاف بسیاری از اختراعات بشری که به نام یک فرد خاص ثبت شده‌اند، «اینترنت» محصول نبوغ جمعی ده‌ها دانشمند، برنامه‌نویس و مهندس است.

نگاهی به تجربه‌های جهانی نشان می‌دهد که حتی در قلب بزرگ‌ترین جنگ‌های مدرن، کمتر دولتی شریان ارتباطی و معیشتی خود را برای چنین مدت مدیدی مسدود نگه داشته است. حتی اگر بپذیریم که در شرایط خاص، محدودسازی اینترنت می‌تواند به‌عنوان یک اقدام موقت مطرح شود، پرسش بنیادین این است که چرا پس از فروکش‌کردن وضعیت اضطراری، استثنا به قاعده تبدیل می‌شود؟

گزارش‌ها از تحولات دیجیتال در کشورهای حوزه خلیج فارس نشان می‌دهد که زیرساخت‌های مدرن ارتباطی در این منطقه، بیش از آنکه در خدمت آزادی اطلاعات باشد، به ابزاری برای نظارت حداکثری و سرکوب سیستماتیک آزادی بیان تبدیل شده است.

از نهم اسفندماه ۱۴۰۴ و همزمان با آغاز جنگ تحمیلی سوم، دسترسی به اینترنت بین‌المللی با دستور «شعام» محدود شد. این تصمیم به ‌واسطه شرایط فوق‌العاده جنگی و تا زمان برقراری آتش‌بس قابل توجیه بود. اما از لحظه‌ای که آتش‌بس اعلام شد و فعالیت بیشتر بخش‌های کشور به روال طبیعی بازگشت، ادامه این محدودیت دیگر نه توجیه اضطراری دارد و نه قابل دفاع از منظر کارکرد و پیامد.